ఎస్వీ రంగారావు వేట – స్వీయ అనుభవం

– ఆయన మాటల్లో

అడవి జంతువులకు వేట ఆహార సంపాదనా మార్గం. కానీ, మనుషులకు అదో వినోదం… క్రూరమైన వినోదం. దానికోసం అర్ధరాత్రి బయల్దేరిన బృందానికి ఓ చిరుతపులి ఎదురైంది. తర్వాత..? ఒళ్లు జలదరించే ఘటన.. అంతలోనే ఓ చింతన!! చీకటి… కాటిక లాంటి చీకటి. పిరికివాడి భయంలా చిక్కగా ఉంది. అడవిలో నిశ్శబ్దం భరవసా చూసుకుని మరింత నల్లగా నవ్వుతోంది. ప్రమాద పరిస్థితిలో పసిపిల్లవాడి చిరునవ్వులా నింగిన చుక్కలు అమాయకంగా మెరుస్తున్నాయి. మొహం చెల్లక, కడుపులో ప్రమాదాలు దాచి పెట్టుకున్న చీకటి కూడా మిణుగురులతో ఇకిలిస్తోంది. పెద్దపెద్ద చెట్లు రూపు ధరించిన చీకట్లలా లీలగా కనబడి మాయమవుతున్నాయి.

మంచు కురుస్తోంది. చలి కరుస్తోంది. గాలి సన్నగా వాడిగా రంపపుకోతలా ఒరుసుకుపోతోంది. చెవుల మీద నుంచి చోటు దొరికిన చోటల్లా గాఢంగా గుచ్చుకుంటోంది. ఆర్కెస్ట్రాలో అసందర్భపు క్లారినెట్‌లా ఎక్కడో నక్కలు అపశ్రుతిగా అరుస్తున్నాయి. భయంగా.. భయంకరంగా.. ఇలకోడి ఎదురు తాళంలో కూస్తోంది, భయ సందేహాల వల్ల లయలేకుండా పడుతున్న మా అడుగుల సవ్వడిని కాబోలు ఆగిఆగి ఆలకిస్తోంది.

మెయిన్‌ రోడ్డు మీద నడిచిన అలవాటు వల్ల కాబోలు దారినిండా ఇన్ని గతుకులేమిటని విసుక్కుంటున్నాయి పాదాలు.

వెనుక మేమున్నామన్న ధీమాతో బ్యాటరీ లైటు కాంతి కిరణం ఒకటి మా ముందు చెంగుచెంగున ఎగురుతూ పోతోంది. సాక్షాత్తు మృత్యువులాంటి పెద్ద పులులు పచ్చటి ఎర్రటి కనుపాపలు పెద్దవి చేసుకుని ఊపిరి బిగబట్టి పొంచి ఉండే పొదలలోకి కూడా తొంగిచూసి వస్తోంది ఆ కిరణం.

ఒక్క క్షణం ఆగాను, ఇంత చలిలోనూ కూడా చిరుచెమట పోసింది నొసట.. అలసట చేత.. భయం చేత కూడాను. రుమాలుతో మొహం తుడుచుకొని డబుల్‌ బారెల్‌ గన్‌ను ఆ భుజం నుంచి ఈ భుజానికి మార్చుకొన్నాను. ఆటవిక నిశ్శబ్దం నన్ను చెవిటి వాణ్ణి చేసింది. నా వెనుక వస్తున్న నా మిత్రుడు పొడిదగ్గు దగ్గాడు. ఉలిక్కిపడ్డాను.

‘‘ఊ?’’ అన్నాను వెనక్కి తిరక్కుండానే.
‘‘అబ్బే?’’ అన్నాడు అతను
‘‘చలా?’’
‘‘ఉహు’’
‘‘భయమెందుకోయ్‌’’ అన్నాను భయం అణచుకుంటూ.

అతను నవ్వాడు- ధైర్యం తెచ్చుకొంటూ. (అతనికిదే తొలిసారి) నాది భయమా? భయమైతే నేనెందుకు షికారుకు వెళ్లాలి? ధైర్యముంటే అతనెందుకు భయపడాలి? మేము అడవిని చూసి భయపడితే అడవి మమ్మల్ని చూసి ఎందుకు భయపడాలి? అడవిలో పులులు ఎందుకు ముందుకు రావు? చీకటి నిశ్శబ్దంలో, నిశ్శబ్దం చీకట్లో ఎందుకు దాక్కున్నాయి? కుట్ర చేస్తున్నట్లుగా యెందుకీ నిశ్శబ్దం? పొంచి ఉన్న ఈ ‘ప్రమాదాల’ మధ్య, మృత్యు పరికరాల మధ్య, అణగి వున్న ఈ ప్రకృతి శక్తి చైతన్యాల మధ్య రంగారావుకు చోటెంత? అణువంత. కాని అణువులో శక్తి ఎంత?… ఆ సంగతి తెలిసే ధైర్యంగా అడవిలోకి ఆరుమైళ్ల దూరం వచ్చానా?

ఏ ధైర్యం నన్ను ముందుకు నడిపింది? స్వతహా పిరికివాణ్ని గదా… చేతిలో తుపాకి ఉన్నదన్న ధైర్యం కాబోలు. కాని ‘మృత్యువు’ గాండ్రుమని గర్జించి మీదకి లంఘిస్తున్నపుడు ఎదిరించి కాల్చే సాహసమెంత? ఈ రంగారావులో భయమూ వుంది. సాహసమూ వుంది. భయం కోరి తెచ్చుకున్నది; సాహసంతో ఆవహింపచేసుకున్నది. శత్రువు(?)ని కొట్టే వరకూ ‘‘ప్రమాదం’’ ఎక్కడ పొంచి ఉండి ఎట్నించి మీద పడుతుందోనని భయం. ఆ భయం- అప్పటి ఉత్కంఠ ఒక అద్భుతమైన అనుభూతి. అనిర్వచనీయమైన సుఖం. అదే వేటగాడి కష్టానికి, తెగింపుకూ ప్రతిఫలం. ప్రాణం పణంగా ఒడ్డి గెల్చుకున్న మధురఫలం, అందుకోసమే, ఆ భయం కోసమే, సుఖం కోసమే షికారీ వేటకెళ్తాడేమో.

ప్రమాదం తన పచ్చటి ఎర్రటి కళ్లతో అమేయమైన శక్తితో తనవైపు గురిచేసి ఉన్న తుపాకీకేసి, ఆ వెనుకనున్న మనకేసి చూసి గాండ్రుమంటూ అడవి ఝడుసుకునేలా అరిచి దూకినపుడు-

తుపాకీ ట్రిగ్గర్‌ నొక్కి, అందులోంచి గుండు బయల్దేరి ముందుకు వెళ్తున్నపుడు పులిపంజా, తెరిచిన నోరు, తొమ్మిది అడుగుల భారీ శరీరం, చిన్న తుపాకి గుండుకు ఎదురుగా వస్తున్నపుడు…
ఆ పులికీ, ఈ బుల్లెట్‌కీ భేటి కుదరకపోతే? ఆ అరక్షణం తరువాత ఏమి జరుగుతుందీ అని అరక్షణం సేపు షికారీ నరాలను మెలిపెట్టి దహించి వేసే విద్యుదాఘాతంలాంటి ఆలోచన-
అదే భయం- అదే సుఖం- ఆ క్షణమే స్వర్గం- ఆ క్షణమే భరించరాని నరకం. అదే అంతవరకూ వేటగాడు ఎదురు చూచిన ముహూర్తం…

* * *

సాధారణంగా వేటకు వెళ్తే మనం ఎక్కడో భద్రంగా కూర్చుని, పులి వచ్చే వరకూ కాసుకుని, కొట్టేస్తాం. అది చూచినా దానికి అందని పద్ధతిలో ఉంటాం. విశాఖ జిల్లా మన్యప్రాంతాలలో అడ్డతీగెల ఎర్రకుండ, మర్రిపాకల అడవులలోను, తూర్పు గోదావరిలో జిడ్డంగి, కాకరపాడు దగ్గర మంప వగైరా ప్రాంతాలలోనూ నేను నా మిత్రులు అప్పుడప్పుడు వేటకు వెళ్తూనే ఉంటాం. నా సహనటుడు, మిత్రుడు కీ।। శే।। ఆర్‌.నాగేశ్వర్రావు కూడా వస్తూ ఉండేవాడు.
ఒకసారి అడ్డతీగలలో… పెద్ద వేటగాళ్లతో పోల్చుకుంటే ఏమీ అనుభవం లేని నాకు, అప్పటికి అద్భుతం అనతగ్గ సంఘటన ఒకటి జరిగింది. భోజనాలు చేసి, జెర్కిన్‌లు బిగించి, స్వెటర్లు తొడిగి, మఫ్లరీలు చుట్టి ఒక జీపులో బయల్దేరాం, నలుగురం. రాత్రి పదకొండున్నర అయింది. నేను ముందు సీటులో కూర్చున్నాను తుపాకీ ధరించి, గతుకుల్లో జీప్‌ నెమ్మదిగా వెళ్తోంది.

* * *

ఎదర చీకటి, కాటుక లాంటి చీకటి. అంతటా నిశ్శబ్దం. మధ్య మధ్య భయంకరంగా అపశ్రుతిగా ఎక్కడో నక్కలు అరుస్తున్నాయి. ఇలకోడి ఎదురు తాళంలో కూస్తోంది. జీపు కారు శబ్దాన్ని ఇవీ మిగతా నిశ్శబ్దమూ కలిసి మింగేశాయి కాబోలు, వినబడటమే లేదు.

అంతలో నా మిత్రుడు జీపుకు బ్రేక్‌ వేళాడు. ష్‌ అన్నాడు నిష్కారణంగా. ఎదర 15 గజాల దూరాన చోటు తెరిపిగా ఉంది. జీపు హెడ్‌ లైట్‌ల కిరణాలు నీరసించి మసకబారిపోతున్న చోట లీలగా జంతువు కదలిక కనిపించింది.
నేను ఆలోచించే స్థితిలో లేను. కొత్త ఉత్సాహం, గబుక్కున తుపాకి (డబుల్‌ బారెల్‌ గన్‌) గురి చేసి ట్రిగ్గర్‌ నొక్కాను. అడవీ, నిశ్శబ్దమూ, నా గుండె, పొదల్లో కుందేళ్లు, చెట్ల మీద పక్షులూ దడదడలాడి పోయాయి తుపాకి మోతకి.

ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దం. అంతలో గర్జనతో అరణ్యం మళ్లీ మారుమోగింది.

నేను గబుక్కున జీపులోంచి కిందకు దూకాను. ఎదర ఎంపడ్డ క్లియరింగ్‌ (తెరిపిగా ఉన్న చోటు) వైపు బయల్దేరాను.

నా మిత్రులు గట్టిగా వారించారు. వెనక్కులాగారు, విదిలించుకు పోయాను. నిజానికి అది చాలా మూర్ఖమైన పని అని ఇప్పుడు తెలుసు. అప్పుడు కొత్త. వేడి. దెబ్బతిన్న జంతువు, ఆచూకీ తెలియకుండా పొంచి ఉన్నపుడు అలా దిగి అటు వైపు పోకూడదు.

నేను మొండి ధైర్యంతో- బహుశా అది అజ్ఞానం వల్ల నిలబడ్డ ధైర్యం అనుకొంటాను- అలా ముందుకు పోతున్నాను.

వెనకాల జీపు వస్తోంది నెమ్మదిగా. పది అడుగుల తరువాత ఆగిపోయినట్టుంది.
నేను వెనక్కి చూడలేదు.

తుపాకిని పొజిషన్‌లో పట్టుకుని దాని మీద క్లాంప్‌ చేసిన లైట్‌ను వెలిగించి సర్వేంద్రియాలకూ హెచ్చరిక చెప్పి జాగ్రత్తగా అడుగులు వేస్తూ ఇంకాస్త ముందుకు వెళ్లాను.

నేల మీద ఒక చోట నల్లటి డాగు కనబడింది. పెద్ద డాగు. ఆగి పరీక్షగా చూశాను రక్తం.
అంత భయంలోనూ గర్వం.

గురి తప్పక కొట్టగలిగానని. ఆనందంతో గర్వంతో వెనక్కు చూశాను. అంతలోనే మళ్లీ నేనున్న స్థితి గుర్తుకొచ్చింది.

చిరుతపులి నాకు కుడివైపు నుంచి ఎడమ వైపుకు పోతూ ఉండగా కొట్టాను. బహుశా దెబ్బతిని ఎదర ఉన్న పొదలలోకి దూకి ఉంటుంది.

ఎక్కడా అలికిడి లేదు.

ఆయాసంగా ఊపిరి తీసుకున్న సవ్వడి కూడా లేదు- నాది తప్ప. క్లాంప్‌ లాంప్‌ను పొదల మీదకు ప్రసరించి నెమ్మదిగా జరుపుతూ పరిశీలిస్తున్నాను.

అంతలో హఠాత్తుగా నా కుడివైపున దగ్గరగా బ్యాటరీలైటు కిరణం పడింది.

పరాకుగా ఉన్న వాడిపక్కన బాంబు పేలినట్టయింది. చిక్కటి చీకట్లో ఆ వెలుగు కిరణం అలా పగలడంతో గుండె ఝల్లుమంది. కదలకుండానే ఎటూ తిరక్కుండానే తల పక్కకు వాల్చి ఆ కిరణంకేసి చూశాను. అది నా పాదాల దగ్గర నుంచి కుడివేపుకు వెళ్లి మళ్లీ వెనక్కు వచ్చి మళ్లీ కుడి వేపుకు వెళ్తోంది. నాకేదో చెప్పాలని నానా హైరానా పడుతూ- నా వెనుక జీపులోంచి నా మిత్రుడు వేస్తున్న లైటు అని తెలుసు. గట్టిగా అరవవచ్చుననీ తెలుసు. అరవడానికి కంఠం పెగల్లేదు.

ఒకడు అలా గాయపడ్డ జంతువును వెదుకుతూ ఉండగా వెనకనించి మరొకడు అలా లైటు వెయ్యకూడదు. అలాచేస్తే పొంచి ఉన్న జంతువుకు ఇతను స్పష్టంగా కనబడిపోతాడు.

అది ప్రమాదమని నా మిత్రులకు నాకన్న బాగా తెలుసు. గత్యంతరం లేకనే ఈ పని చేస్తూ ఉండి ఉండాలి.

నేను నిలబడ్డ చోటు వైశాల్యం పది చదరపు గజాలలోపు.

కాంతి కిరణాన్ని అనుసరిద్దామని ఆ ప్రకారం దాని వెంటే వెనక్కి తిరిగి, నా తుపాకీ మీద బ్యాటరీ లైటు పొదలవేపు చూశాను. అంతే ఇప్పుడంతా అర్థమైంది.

ఆ లోపలే గుండె ఝల్లుమంది. క్షణంలో ఒళ్లు కొయ్యబారి పోయింది. ఒక్కసారిగా విడివడింది. అంత చలిలోను ముచ్చెమటలూ పోసేశాయి. నా ఎదురుగుండా 20 అడుగుల దూరంలో పొద పక్కన కూర్చుని ఉంది- దెబ్బ తిన్న చిరుతపులి. దూకడానికి సిద్ధంగా ఉన్నట్టు కూర్చుంది.

నాకేమి తోచలేదు. ఆలోచనకు అవకాశమూ లేదు. నన్నెవరూ ఆ క్షణంలో ఆదుకోలేరు, కాపాడలేరు.

ఆక్షణంలోనే ఒళ్లు తెలియకుండా ఆలోచన లేకుండా బ్యాటరీ దాని మొహం మీద వేశాను. ఆ కాంతికి చిరుతపులి ఒక్క మాటున కళ్లు ముడుచుకుంది.

కళ్లు చీకట్లు కమ్మి ఉండాలి.

అది కళ్లు తెరిచి తమాయించుకుంటే తరువాత ఆ దెబ్బతిన్న పులిని అడ్డేవాడుండడు.

నా దగ్గర తుపాకీలో ఇంక ఒక్కటే గుండు ఉన్నదన్న ఊహ కూడా స్ఫురించింది. అయితే ఒకటే ధైర్యం. గుండు గురితప్పి, అది మీదకు ఉరికినా ఒక్క ఆశ ఉంది. అది పెద్దపులి కాదు. చిరుతపులి కాబట్టి కలియబడవచ్చు. అప్పుడు జయాపజయాలు… ఏమో!

ఒక పక్క చెమటలు పోస్తున్నాయి. మరోపక్క ఒళ్లు గజగజ వణికిపోతోంది. తెగించి గురిపెట్టి కాల్చాను.

తుపాకి శబ్దానికి అడవి మారుమోగింది… కాని దానికి ప్రతిధ్వనిగా గర్జన వినరాలేదు. మూలుగు లాంటిది వినబడింది. పులి నా మీదకురకలేదు. పొద అదిరిపోలేదు. ఇక ఫరవాలేదు దెబ్బతింది అనుకున్నాను.

గబగబ పెద్దపెద్ద అడుగులు వేస్తూ జీపు వైపు నడిచిపోయాను.

నా మిత్రులు ముగ్గురూ అమాంతం ఎదురు వచ్చి కౌగిలించుకున్నారు. కారులో కూర్చోబెట్టి మొహం తుడిచారు. కంగ్రాట్యులేషన్స్‌ కురిపించారు. ఫ్లాస్కులోంచి వెచ్చటి టీ తీసి ఇచ్చారు. అది తాగి సిగరెట్‌ ముట్టించాను. కసితీరా రెండు పీల్పులు పీల్చాక ప్రాణం కుదుటపడింది. ఎవరితోను మాట్లాడ బుద్ధికావటం లేదు. చెప్పరానంత ఆనందంగా గర్వంగా హాయిగా ఉంది. కన్నులరమూసి కూర్చున్నాను.

పావుగంట తరువాత, వాళ్లతో వెళ్లి నేను చంపిన చిరుతపులిని సాయం పట్టి జీపు బాయ్‌నెట్‌ మీద పడేశాను.

తృప్తిగా కూర్చున్నాను. జీపు అడ్డతీగెల గ్రామం వైపు సాగిపోతోంది నెమ్మదిగా.

మిత్రులు, నేనెంత మూర్ఖపుపని చేయబోయానో, ఎంతటి గండం తప్పిందో చెబుతున్నారు. క్రమంగా అవన్నీ వినబడడం మానేశాయి. వాళ్ల సంతోషం పంచుకోలేక పోతున్నాను. నేను సాధించిన విజయం ఏమిటి?

పగ సాధించానన్న ఈ తృప్తి ఎందుకు కలగాలి? పగ ఎందుకు వచ్చింది? పులికి నా మీద కోపం ఉన్నట్టు ఎవరూ చెప్పలేదు. నాకూ దాంతో పరిచయం లేదు. పనిమల్లె నేను ఇక్కడికి దాని రాజ్యంలోకి ప్రవేశించాను. నేనే శత్రువుని. దాని దారిని అది పోతూ ఉంటే, హెచ్చరించకుండా దెబ్బ కొట్టాను. నాకన్నా అది బలమైనదని తెలుసు. ధైర్యం ఎక్కువనీ తెలుసు.

నాకు అదంటే భయమనీ తెలుసు, మరొక్కటీ తెలుసు. అది జంతువని, దానికి బుద్ధిబలం లేదనీ, వంచనా శిల్పం బాగా తెలీదనీ, నేను నాగరిక మానవుడనీ, దానికి లేని బుద్ధిబలం నాకు ఉందనీ పైగా వంచనాశిల్పం, ఆయుధ సంపద నా అధీనంలో ఉన్నాయనీను. అదే, పంజా ఎత్తిన పులికాక, తుపాకి పట్టిన మరో మనిషి అలాగే ఆ పొదలో నిలిచి ఉంటే? నేనూ అతడూ సమాన స్థాయిలో ఉందుము. అపుడు ఎవరేమయ్యేవారో!

నేను నిరాయుధుడనై వెళ్తే పులి నన్ను బలి చేస్తుందని ఊహించి, నాకన్నా అది బలశాలి అని గుర్తించి, దానికి తెలీకుండా, అది నాతో సవాలు చేసినట్టు అనుకుని ప్రతీకారం కోసం అయినట్టు పనిమల్లె వెళ్లి చంపాను. కాని ఇది ప్రతీకారమా, నాలోని అహంకారానికి ఉపశమనమా? ఏమో, తెలీదు… తెలుసుకోవడం ఇష్టం ఉండదు. అది తెలుసుకుంటే, నేను చాలా ధైర్యశాలిని అని వెన్ను చరుచుకోవడానికి అవకాశం ఉండదనా? ఏమో..!

* * *

‘‘వాట్‌ రంగారావ్‌… ఏమిటలా ఉన్నావు.’’ అంటున్నారెవరో
‘‘కొత్తగదయ్యా… పోను పోను అతనే సర్దుకుంటాడు’’ అంటున్నారింకెవరో

‘‘జీపు ఊరి వేపు- నాగరికత వేపు- సంస్కారం వేపు- ముందుకు సాగిపోతోంది…

************

ఎస్‌.వి.రంగారావు (1918- 1974) నటనాచాతుర్యాన్ని తెలుగువాళ్లకి కొత్తగా పరిచయం చేయనక్కర్లేదు. ఆయన ‘విశ్వనట చక్రవర్తి’! ఈ మహానటుడిలోని రచయిత గురించి నిన్నటి తరానికే తెలుసు. ‘ఆగస్టు 8, ప్రాయశ్చిత్తం, విడుదల, సంక్రాంతికి, సులోచన, వేట’ తదితర కథలు.. ఎస్వీయార్‌ కలం బలాన్ని చాటిచెబుతాయి. ఇవన్నీ అప్పట్లో ‘ఆంధ్రపత్రిక, యువ’ లాంటి పత్రికల్లో ప్రచురితమయ్యాయి. ఈ కథల్లో ఆయన స్వీయ అనుభవాలు కనిపిస్తాయి. కొన్ని కథలు కరుణరసాన్ని వర్షిస్తాయి. గుండె లోపలి సున్నితపొరను ఆర్ద్రంగా తడుముతాయి. ‘కథాప్రపంచం’ తరఫున *రెండేళ్ల క్రితం ‘ఎస్‌.వి.రంగారావు కథలు’ సంపుటి వెలువడింది.

********

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *